Tarihin çağları insanoğlu ile başlar ve günümüze kadar devam eder gider.
Tarih ne kadar insanın yeryüzüne gelişi ile de başlasa bilmediğimiz dönemleri var.
Biz buna karanlık çağlar diyoruz.
Yazının bulunuşu milat oluyor ama daha öncesinde taşlar, topraklar, kullanılan aletler bize ışık tutuyor.
Kullanılan aletlerin yanı sıra kap kacak bir ipucu veriyor.
Bakır, tunç, demir gibi ayrımlar yapıyoruz.
Milat sıfır kabul ediliyor.
Yazılı tarih başlıyor.
İnsanoğlu yaptığını ettiğini yazıya döküyor.
Yazılı tarihin başlangıcı M.Ö 3200…
İlk çağ diyoruz bu döneme…
376 Kavimler Göçü ile ilk çağ sona eriyor.
Kavimler Göçü büyük bir olay bu arada…
İstanbul’un Fethi Orta Çağ’ı sonlandırıyor.
Osmanlı’nın Dünya Tarihine damgasının vurduğu çağ da dense yeridir.
Bir zamanlar üç kıtaya hâkim olmuş, dünya tarihine yön vermişiz.
Sonra Avrupa’da coğrafi keşifler, rönesans, reformlar derken, Fransız İhtilali (1789) Yeni Çağı sonlandırıyor, Yakın Çağı başlatıyor.
Yakın Çağ; Fransız İhtilali ile günümüze kadar devam edip gidiyor.
Bu arada tarihsel bir sürü gelişmeler yaşanıyor.
Teknolojideki gelişmeler nedeniyle çağla ilgili adlandırmalar yapılmıyor değil…
Uzay Çağı…
Teknoloji Çağı…
Bilişim Çağı…
Milenyum Çağı…
Dünyayı topyekûn etkileyen olaylar üzerine çağlar yeniden adlandırılmış.
Bu olaylar yeni çağlar için milat olmuş.
ABD’nin, Venezüella Devlet başkanı Nicolas Maduro’yu kendi ülkesinden kaçırarak esir alması, dünyada yeni bir çağın başlangıcı olarak kabul edilebilir.
Bir ülkenin devlet başkanını, karga tulumba alıp götürmek…
Ne demektir?
Dünyada eşi ve benzeri yoktur.
Venezüella devlet başkanı Nicola Maduro’nun, ABD tarafından kaçırılması başlı başına büyük bir olaydır.
Tarihidir…
Milattır…
Uzun zamandır tek kutuplu bir dünya ile karşı karşıyayız.
ABD çok güçlü bir ülke…
Düne kadar Rusya, Çin, Avrupa Ülkeleri, ABD’ye karşı bir ölçüde denge olmaytaydı.
En azından bizler öyle sanıyorduk.
Son yıllarda güçlü devletlerin, dünya ülkeleri üzerinde siyasi, askeri, ekonomik yaptırımlar uygulaması, ardından resmen ülkelerin işgal edilmesi ve en sonunda da Venezüella devlet başkanının esir alınması yeni bir çağın başlangıcından başka bir şey değildir.
Yeni bir çağ başlıyor.
İran, Suriye, Ukrayna, Irak, Küba, Danimarka…
ABD Başkanı Donald Trump, Danimarka’nın egemenliğinde olan Grönland adası ile ilgili, “Grönland adası bizim.” dedi.
Bunu söylerken de hiçbir gerekçe göstermedi.
Neymiş efendim: “Grönland konusunda isteseler de istemeseler de bir adım atacağız. Çünkü biz bunu yapmazsak, Rusya ya da Çin Grönland’ı ele geçirecek ve Rusya ya da Çin’in komşumuz olmasını istemiyoruz. Ben bu işi kolay yoldan, bir anlaşmayla çözmeyi tercih ederim. Ama eğer kolay yoldan olmazsa zor yoldan yaparız.”
Sanki insanoğlunun tarihi yolcuğu biraz geriye doğru gidecek gibi görünüyor.
Biliyorsunuz coğrafi bir terim vardır.
Menderes…
Bir nehrin, akıntının veya başka bir suyolunun kanalındaki bir dizi düzenli kıvrımlı eğrilerden, kıvrımlardan, döngülerden dönüşlerden biridir.
Nehirler, ırmaklar, dereler düz bir çizgide akmazlar; bazen kıvrımlı, bazen eğimli akarlar, hatta bazen geldiği yönden geri döner… Uzun bir mesafe…
İnsanlık tarihi de mendereslere benzer…
ABD’nin, Venezüella Devlet başkanı Nicola Maduro’yu kaçırması bir milattır.
Çok uzun zamandır sanayiye yolum düşmediği için, çoğu yaşanmışlıkları da işin doğrusu unutmuşum.
İnsanoğlu işte unutur, unutmak ister.
Unutulmayacak bir konu da değil, sonuçta araba ve sanayi hikayeleri…
Öyle elzem şeyler değil ki!
İnsan zaman içinde bir şeylerin değiştiğini düşünür daha doğrusu umut eder.
Diyalektik olarak da bu öyledir. Zaman kendi gerçekliği içinde her şeyi değiştirir ve yeniler.
Eski eskide kalır…
Ne denir; “Değişmeyen tek şey değişimdir.”
Doğrudur, bir niceliksel değişimden bahsedilebilir.
Her şeyin değişip dönüştüğü gibi sanayi de değişiyor, dönüşüyor.
Bölgesi ve yeri değişen iş yerlerini bulmak öyle kolay olmuyor.
Arabalar, ustalar, çıraklar, işyeri levhaları…
Şaşaalı tamirhaneler…
Ustalar, çıraklar el birliği halinde arabanın motorunu, kaportasını tamir etme derdinde…
Her tamirhanede tatlı bir telaş var…
Bu görüntü insana güven veriyor, aracının arızasının bulunup hemen tamir edileceğini ve aracının sorunsuz bir şekilde şahsına teslim edileceğini düşündürüyor.
Vereceğin paranın, usta tarafından helalinden harcanmasını çoktan onaylamış durumdasın.
Alın teridir tabii ki bir karşılığı olacak…
Uzun zamandır sanayiye yolumun düşmediğini belirtmiştim.
Neyse…
Tüm hayallerim suya düştü.
Eski hamam eski tas…
Bizim memlekette değişen bir şey yok!
O ustadan o ustaya akşam oldu, arabanın arızası giderilemedi.
Yapılan iş hep el yordamı ile anam, babam işi…
Tahminler, ihtimaller üzerine arıza bulunmaya çalışılıyor.
Demem odur ki işten anlayan usta bulmak çok zor…
Bir de arabanın sorunu çözülemediği halde harcadığın para gerçeği var.
İnsan neye üzüleceğini bilemiyor.
Verdiği paraya mı, arabanın tamir edilmediğine mi, harcadığı zamana mı?
Arabanın tamir edilmesi kolay bir iş değil…
Bir doktor, mühendis düzeyinde kafa isteyen işler.
“Öyle ben ustayım, arabayı tamir ederim.” demekle olacak işler kesinlikle değil…
Eskiden şöyle bir söz vardı: “Bir şey olmazsan öğretmen, polis bari ol!”
Aynı kafa, “Anlaşıldı sen okumayacaksın, seni sanayiye verelim; hiç değilse bir motor, kaporta ustası ol!”
“Sen okumayacaksın bari motor tamircisi, kaportacı ol!” denilerek, bir ülkenin sanayisini nitelikli hale getiremezsiniz.
Kalkınma, ilerleme olmaz.
Akşama kadar bir sürü usta ile muhatap ol, sorunu çözülememiş araçla evine geri dön.
İstenilen paralar dudak uçuklatıcı, bu da işin başka bir boyutu.
Şunu açıklıkla söyleyebilirim: Saniyede çalışmak iyi bir usta olmak zekâ, bilgi, birikim; nitelikli bireyler ister.
Ahlaki boyuta hiç girmiyorum.
Onu sonra konuşuruz.
Ülkenin sanayisi gelişsin, iyi işler olsun isteniyorsa devlet, mesleklerin seçiminde yeni bir yol ve yöntem belirlemeli. Zeki ve yetenekli çocukların meslek liselerini tercih etmeleri sağlanmalıdır.
Zeki ve yetenekli çocuklar, meslek liselerinde okumalı ülkenin sanayisinin gelişmesine katkıda bulunmalıdır.
Avrupa’daki gibi bir sistem olmalıdır.
Bir taraftan meslek öğrenmeli bir taraftan tahsil yapmalıdır.
Meslek liselerinden; yüksek okullara, mühendisliklere sınavsız geçiş olmalı, düz liselerden teknik yüksek okullara ve mühendisliklere geçiş kesinlikle olmamalı…
Öğrenci meslek liselerinden üniversiteye kadar bir alanda yetiştirilmedir.
Anadolu liselerinden mezun olan bir öğrenci iki yıllık bir yüksek okul eğitimi ile bir meslek öğrenemez, hatta dört yıllık bir eğitim bile yeterli gelmez.
Kolay değildir, iki yılda elektrikçi, elektronikçi, bilgisayarcı, muhasebeci, sağlıkçı, tarımcı olmak.
Her biri uzun bir eğitim serüveni ve uygulama alanında yetişme ister.
Öyle iki yıl, dört yıl teorik eğitimle kişi ne teknisyen ne mühendis olur.
Her şey kâğıt üzerinde, teorik; sonuç, kocaman bir sıfır…
News